Son zamanlarda kitaplar hakkında gördüğüm bazı yorumlar beni
bu soruya cevap vermeye itti açıkçası.
Hayatın her zerresine bulaştırdığımız sayılardan ibaret olma
hali ile maddecilik kitap okuma sebeplerimize de yansımış durumda.
Kimi okuduğu kitapların çetelesini tutuyor, kimi aylık okuma
hedefini tutturma peşinde. Ama benim için en hazin olanı, kitapları seçerken, “bu
kitap bana ne öğretecek acaba” gözüyle bakanlar,
kitapları içindeki bilgiye göre değerlendirenler.
Hâlbuki içinde size vereceği hiçbir yeni “bilgi” olmayan bir
kitap yine de mükemmel bir kitap olabilir. Ya da bir ansiklopedi kadar bilgi
içeren bir kitap size hiçbir şey katmayabilir.
Okumayı öğrendiğimden beri kitaplarla iç içeyim. Öyle çok
şey bilen biri değilim.( Zaten bilmek
öyle iddialı ve öyle uçsuz bucaksız ki,
çok şey bilmek mümkün değil.) Okuduğum bir kitaptaki şehirleri unutabilirim,
savaşların adını hatırlamayabilirim. Ama o savaşta ölen kahramanın çektiği
acıyı asla unutmam. İkilemlerde kalan bir ruhun uğultusunu duyarım. Her aşkta
tekrar aşık olur, her ihanette yaralanır, varlık sebebini arayan biçarelerle
aynı yolda yürürüm.
Ben, bilgi istiflemek için değil hissetmek için okurum.
Çünkü savaşın adını hatırlamak beni daha bilgili, acıyı hatırlamak daha “insan”
yapar.
Üstelik o son gün gelip de gözlerimi kapadığımda, bildiklerim değil
hissettiklerim benimle olacak.
Peki sizin?
*Bu konuda söylemek istediğim çok söz var aslında. Belki de
konuyu Sosyal Edebiyat Dergisi’nin yeni sayısında deşerim azıcık.
