Her gittiğim müzede en çok ilgimi çeken şey gözyaşı şişeleri
olur. Bu resimdeki şişeler Hierapolis Arkeoloji Müzesi’nden.
Bu şişeler hakkında birden çok rivayet var:
Kimilerine göre; birbirinden ayrı düşen sevgililer,
evlatlarından uzak kalan anneler, onlar için döktükleri gözyaşlarını bu
şişelere koyarlarmış. Kavuştukları zaman da onlara hediye ederlermiş. Bir
mücevher kadar değerliymiş gözyaşı şişeleri.
Kimilerine göre ise, sevdiklerini kaybedenler, ölenin
değerini göstermek için gözyaşlarını bu şişelere akıtıp mezara koyarlarmış. Bir
süre sonra ölü canlandığında ne kadar önemsendiğini anlayıp sevinirmiş.
Bu şişelerin sembolik olduğunu, içinde gözyaşları olmadığını
söyleyen de var. Sebebi ne olursa olsun, çok narin bir eşya gözyaşı şişeleri.
Peki şimdi neden yok bu şişeler?
Gözyaşlarımız minicik bir şişeye akıtılacak kadar çok
olmadığı için mi? Belki de sadece gerçek gözyaşları lazımdır bu şişeler için.
Şimdiyse öyle çok yalandan üzülüyoruz ki…
Bugün çocuğunun gözü önünde öldürülen bir anneye üzüldük. O
kadar çok üzüldük ki, olay yaşanırken video çekmeyi unutmadık. Hemen telefona
sarılıp bol hashtagli paylaşımlar yaptık.
Bugün bitti…
Yarın başka bir şeye daha üzülürüz, gözlerimizde bir damla
yaş olmadan.
Not: Bu yazıyı yazdıktan sonra dedim ki, yahu böyle yazdın
kalemucu ama gerçekten üzülen , gözyaşı döken insanlar hiç mi yok, herkesin mi
üzüntüsü sahte? Elbette vardır ama ben gerçeğiyle sahtesini ayrıt edemiyorum
artık, sevginin de acının da.
